Janusz Maszczyk: Randez vous z każdą władzą – czyli krótka historia pogońskiej Szkoły Realnej

6 Nikołaj Wasilewicz Krylenko ros. Николай Васильевич Крыленко (ur. 14 maja1885 Biechtiejewo gubernia smoleńska, zm.29 lipca 1938 Moskwa) – działacz partii bolszewików, urzędnik państwowy RFSRR (prokurator generalny), współtwórca kodeksu karnego ZSRR.

7Artykuł z internetu, Katarzyna Maciejewska „Przed czerwonym trybunałem”, opublikowany 26 kwietnia 2013 r.(godz.14:13). Oto jego skrócony tekst:

90 lat temu w procesie pokazowym w Moskwie skazano na karę śmierci i wieloletnie więzienie grupę księży. Wśród oskarżonych był sł. Boży abp Jan Cieplak, a głównym oskarżycielem był Mikołaj Krylenko – obaj związani z Zagłębiem Dąbrowskim.

Z początkiem marca 1923 r. ks. prał. Konstanty Budkiewicz wraz z abp. Janem Cieplakiem i grupą petersburskich duchownych zostali wezwani do Moskwy. Mimo kampanii zastraszania i represji, księży żegnały tysiące wiernych, podobne powitanie urządzono im na moskiewskim dworcu, skąd wkrótce przewieziono ich do więzienia na Butyrkach. Od 21 do 25 marca podczas pokazowego procesu w Moskwie, abp Cieplak z 14 innymi duchownymi został skazany na karę śmierci za rzekome „podżeganie do buntu poprzez zabobony. Proces rozpoczął się w błękitnej sali domu „Sojuzow” (związków zawodowych), w dawnym lokalu klubu szlacheckiego.

Rano podjechał pod same drzwi więzienia tzw. czarny kruk zakratowany samochód” – relacjonuje ks. Franciszek Rutkowski, współpracownik Arcybiskupa, w książce „Arcybiskup Jan Cieplak”. „Kiedy znaleźliśmy się w samochodzie, odmówiliśmy wspólnie «Pod Twoją obronę» i pokrzepieni na duchu błogosławieństwem arcypasterza, udaliśmy się na salę sądową. (…) Wprowadzono nas na salę i ustawiono na estradzie, minęła jeszcze dobra chwila zanim zjawili się sędziowie. Poprzedzało ich zawsze głośne wołanie żandarma stojącego przy drzwiach: Sąd Najwyższy idzie! Proszę wstać!”.

Prokuratorem oskarżycielem był Mikołaj Wasilewicz Krylenko. Zażądał kary śmierci dla 6 oskarżonych. W oskarżycielskim uniesieniu krzyczał do abp. Cieplaka: „Twoja religia? Pluję na to, jak na wszystkie religie!” „Paść winien Cieplak, aby wiedziano, że nie ma nikogo, kto by stał tak wysoko, żeby go nie mogła dosięgnąć sprawiedliwość sowiecka. Paść winien Budkiewicz, jego główny doradca”.

W końcu nocą z 25 na 26 marca 1923 r. moskiewski sąd skazał na śmierć abp. Cieplaka i ks. prał. Budkiewicza. Bolszewicy ogłosili, iż wyrok na „kontrrewolucjonistach i polskich szpiegach” wykonają w ciągu 72 godzin. Arcybiskup miał więcej szczęścia. Pod naciskiem światowej opinii publicznej i po ostrzeżeniu ze strony Rządu II RP wyrok zamieniono mu na 10 lat więzienia. W 1924 r. wydalono go ze Związku Sowieckiego i przez Rygę udał się do Polski. W 1925 r. został odznaczony Wielką Wstęgą Orderu Odrodzenia Polski. Wyruszył wtedy w podróż po USA. Spotkał się tam z prezydentem Johnem Calvinem Coolidgem. Zmarł 17 lutego 1926 r. w Passaic (New Jersey). Nie zdążył objąć funkcji arcybiskupa Wilna, chociaż został pochowany w tamtejszej katedrze. W 1952 r. rozpoczął się jego proces beatyfikacyjny.

Natomiast ks. prał. Budkiewicza bolszewicy zamordowali strzałem w tył głowy w podziemiach moskiewskiej Łubianki w Wielką Sobotę, 31 marca 1923 r. o godz. 4.00. Świadkowie jego śmierci twierdzili, że był spokojny, napisał list do Ojca Świętego, a na koniec powiedział: „Proszę przekazać ostatnie moje pozdrowienie abp. Cieplakowi i oświadczyć mu, że byłem do końca wierny Stolicy Apostolskiej”, po czym rozległ się strzał. Wedle innej wersji, „na miejscu kaźni Prałat przeżegnał się, błogosławił kata i dwóch jego pomocników, a sam odwrócił się w stronę ściany, szepcząc słowa modlitwy. Wystrzał kata przerwał jego modlitwę”. Koniec internetowego cytatu.

Podobno abp Jan Cieplak w 1924 roku nie został wydalony ze Związku Sowieckiego przez ówczesne władze, tylko uzyskał wolność, został bowiem wymieniony na Bolesława Bieruta, wtedy członka agenturalnej Komunistycznej Partii Polski. Czy to jednak polega na prawdzie?…

   

 8Wspomnienia rodzinne i własne oraz pozyskane od znajomych, koleżanek, kolegów i przyjaciół z Sosnowca.

Zdjęcia współczesne i okładka albumu oraz zdjęcia albumowe z 1898 roku są własnością Janusza Maszczyka. Natomiast pozostałe zdjęcia pozyskałem za zgodą od Szanownego Pana Pawła Ptak z Archiwum Sosnowiec i Prezesa FdZD, pana Dariusza Jurka oraz od pana Tomasza Grząślewicza, a notatki prasowe od pana Janusza Szaleckiego. Natomiast sam album wydany przez Henryka Dietla pozyskałem od  pana Piotra Hangiel, z możliwością jego skserowania, za co temu Panu jestem wprost wyjątkowo wdzięczny, podobnie zresztą jak i pozostałym osobom, które wyraziły zgodę na publikację swoich zdjęć i informacji prasowych.

Pierwsza wydanie ukazało się na portalu Klubu Zagłębiowskiego 12 sierpnia 2014 roku. Drugie wydanie zostało opublikowane w 2015 roku już na mojej stronie internetowej. Trzecie wydanie z czerwca 2016 roku zostało poprawione i uzupełnione informacjami prasowymi oraz zdjęciami z wydanego w 1898 roku specjalnego albumu przez Henryka Dietla na okoliczność otwarcia na Pogoni – Szkoły Realnej oraz pozyskanymi nowymi pocztówkami i zdjęciami od pana Pawła Ptak. Obecny artykuł jest więc już czwartym wydaniem uzupełnionym o nowe fakty.

 

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana w systemach przetwarzania lub odzyskiwania danych, ani przekazywana w jakiejkolwiek postaci elektronicznej, odbitki kserograficznej, nagrania lub jakiejkolwiek innej bez uprzedniej pisemnej zgody autora tego artykułu.

Uprzejmie przypominam, że wszystkie artykułu autora jak do tej pory są publikowane bezinteresownie. Z tego tytułu nie korzystałem więc dotąd nigdy i nie czerpię też nadal żadnych korzyści materialnych, ani też innych jakichkolwiek profitów, poza satysfakcją autorską.

 

Katowice, kwiecień 2018 rok

 

                                                                                                           Janusz Maszczyk

Strony: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13

Bear